Copyright © 2022 Mols Poëzie Atelier.be : Alle rechten voorbehouden

00003738
mpa

Klik op het logo om verder te gaan






Het Mols PoëzieAtelier beheert de PoëzieRoute langsheen de Nete. Dit gedichtenparcours maakt deel uit van de stadswandeling 'Spijkers met koppen' (brochure te verkrijgen bij de Dienst Toerisme). De PoëzieRoute wordt 4x per jaar vernieuwd. De langs het water opgestelde gedichten zijn ook hieronder te vinden.




route.jpg


atheneummeisje


op een witte minifiets reed ze
door de halfschaduw van hoge bomen
langs de zonbeschenen baan
donker van haar en grote donkere ogen
haar schooltas iets te onhandig
op de bagagedrager

ze was ver te ver weg

later veel later in de bruinste
van alle bruine kroegen
zat ze met haar hondje op de schoot
hij begon tegen het hondje te praten
het reservaat
golden ophelia
wierook en tranen
deden de rest


Dré Bleys



Naar boven

ik denk dat jij het was
die glimp van een gestalte
opgaand in het stadsgedruis

je hebt mij niet gezien
of misschien wel
maar wat dan nog

ik heb een harnas aan
je pijlen zijn te giftig
toch wenste ik heel even

dat je me had zien staan


Jacqueline Booij



Naar boven

lieve nicht,
(functioneel aanzoek)


vertellend van dat gave wicht
voor wie ik plotsklaps was gezwicht
omwille van haar lief gezicht
valt het mij niet zo razend licht
je te bekennen dat wellicht
zij mij brutaal heeft opgelicht

een huwelijk was reeds in zicht
haar aangezocht in een gedicht
maar dan tijdens het nieuwsbericht
heeft ze haar hielen rap gelicht
mijn leven is uit evenwicht
wat heeft die griet toch aangericht

ik voel het nu als hoge plicht
wegens mijn toekomst in het zicht
me in te dekken waterdicht
door jou te vragen heel gericht
daar ik denk dat jij mij wel ligt
en jij hebt je nog niet verplicht

maar lieve nicht wel mondje dicht
anders verlies ik mijn gezicht
men zegt toch neef en nicht vrijt licht


yoob



Naar boven

Avondrust


Samen op de bank avondrust delen.
De kreukels gladgestreken, alle plooien gebleven.
De letter t van trouw en thuis staat nog als een huis.

Zij zijn elkaars engel en houvast, snoepen elkaar
genegenheid af. Diamant slijpt diamant.
Tevreden samen blijft de rode draad door hun leven.
Die nooit gevarenlint werd, niets moest onder de mat
of verzwegen. Zij zijn elkaars leeslint.

Een klikken dat niemand hoort. Naar elkaars rust en
voldoening luisteren, maakt dat zalig zitten zwijgen
pas echt praten is.


paul sannen


Naar boven

first-date-gesprek


ik wil mijn leven
maar niet beteren

kan mijn schoenen
nog steeds niet veteren

ik struikel bijgevolg
van elke tree

voor de rest
val ik wel mee


paul vincent



Naar boven

wilde roos


zou je zwichten voor een enkele roos
als je er in het wild wel honderd vindt
ze wurmen zich overal door
ze hechten zich aan elkaar
ze vormen een lust voor het oog
en de bottels die krijg je gratis

hecht je zo en zwicht voor mij
omhels mij omstrengel mij


Walter Luyten


Naar boven



als ik aan je denk


als ik aan je denk

wil ik zo graag

al was het maar

in een rillekille regenbui

van je kunnen dromen

als ik van je droom

wil ik zo graag

al was het maar

in een krakerige voicemail

je stem kunnen horen

als ik je stem hoor

wil ik zo graag

al was het maar

over ons gekoesterd gemis

met je kunnen praten

als ik met je praat

wil ik zo graag

al was het maar

voor heel heel heel efkens

bij je kunnen komen

als ik bij je kom

wil ik zo graag

al was het maar

alleen in een vaag silhouet

je kunnen zien

als ik je zie

wil ik zo graag

al was het maar

met een pinkzachte streling

je kunnen aanraken

als ik je aanraak

wil ik zo graag

al was het maar

met mijn laatste krachten

je kunnen voelen

als ik je voel

wil ik zo graag

al was het maar

bij een dode beuk in hartje winter

je kunnen omhelzen

als ik je omhels

wil ik zo graag

al was het maar

in één van mijn volgende levens

helemaal van jou zijn

Wivine Vanmechelen



Naar boven



Museum


Mijn verwende ogen

herhaalden enkel wat

zij lazen en leerden

en ik schudde wat

gerepeteerde woorden

uit mijn achterhoofd.

Jij las nieuwe verhalen,

legde verborgen geheimen bloot

en plots werd alles weer

jong en licht en vol beweging

wat pas alleen nog maar

archief was en verleden.

Zelfs de grijze trappen

die wij achterlieten

hebben heel even

in jouw stappen

het vermoeden van

iets moois gevoeld.


Jos Deckx


Naar boven

Schrijvers stop


O ga mijn liefste
vlied van mij weg
op de vleugels van Pegasus
want schrijven kan ik niet meer
mijn woorden zijn bevroren
in een kan van ijs.

Zelfs de vossen komen niet dichterbij
want ik ben druk zuchtende
als van iets postnataals
na een doodgeboorte
ei zo nabij
het is genoeg.

O mijn liefste ga nu
je kan hier niet blijven
wat wil je nog allemaal lezen
onzichtbaar is het gevaarte in de mist
daardoor verwond aan hand en ideeën
mijn inkt
o mijn inkt
de pot omgestoten

als wrak aangespoeld.

Annie Jansen


Naar boven

Copyright © 2022 Mols Poëzie Atelier.be : Alle rechten voorbehouden