Copyright © 2021 Mols Poëzie Atelier.be : Alle rechten voorbehouden

00002835
mpa

Klik op het logo om verder te gaan






Het Mols PoëzieAtelier beheert de PoëzieRoute langsheen de Nete. Dit gedichtenparcours maakt deel uit van de stadswandeling 'Spijkers met koppen' (brochure te verkrijgen bij de Dienst Toerisme). De PoëzieRoute wordt 4x per jaar vernieuwd. De langs het water opgestelde gedichten zijn ook hieronder te vinden.




route.jpg


Jam & seks & pleisters


Alvorens je met de liefde frult
knip je nagels
knip haar nagels
knip al de nagels
van de dieren in het woud.
Doe dan de afwas
die al plakt van de jam,
met een schort en daarachter
een blote klets bereidwilligheid.
Het water zal belletjes blazen
door twee druppeltjes Dreft,

Zeg dat je direct daarna
tijd maakt om als een zijderups
in haar moerbei te bijten.
Zeg het met verse bloemen
altijd of strooi rozenkopjes
over de vloer van de slaapkamer,
met een pleister rond je vinger
zodat ze de moeite ziet.


Annie Jansen


Naar boven

pationeel


er klommen rozen langs het smeedwerk
flirtend bloedrood onbeschaamd
die zoele avond op de patio

gretig bijgevulde glazen
wiebelden op de ranke tafel
met het zuiders mozaïek

we deelden onze levensvragen
je wist er evenmin iets vanaf
wellicht was het juist dat
wat onze zomer maakte


Jacqueline Booij


Naar boven

gedicht


wat zal ik dichten?
het raam? dan hoor ik vogels niet meer fluiten
de deur? dan kunnen vrienden niet meer komen
de haard? dan kan ik me niet meer verwarmen

het hart?
dan hoor ik vogels niet meer fluiten
dan kunnen vrienden niet meer komen
dan kan ik mij niet meer verwarmen

een gedicht!
vogels die fluiten in het morgenlicht
vrienden die komen zonder voorbericht
warmte die sprankelt van mijn aangezicht


yoob


Naar boven

laatste kwartier


in dit laatste stadium van mijn bestaan
krijg ik een wondermooi visioen
een in mijn blik gevangen nimf
lacht me betoverend toe

haar contouren vallen deels
buiten mijn smachtend oog
doch een diep verlangen componeert
louter welgevormde welvingen

spijt en huiverende levenslust
benevelen mijn terminale licht
zwaar zinkend naar diepe duisternis
stijgt begeerte naar grote hoogte

mijn wilskracht blijkt grenzeloos
voel zinderend zwellend
dat ik in straffe stralen los zal branden
als ik haar vlammend heb gekust


Yoob


Naar boven

Llangynidr


Toen jij vol overgave je ziel kerfde
in die steen aan de rivier
in dat oude land
dat verweerde land
met zijn vreemde taal
vertelde ook jij van de geheimen
die schuil gaan achter de waan der dagen
achter een altijd te vlug verteld verhaal.

De woorden die je achterliet
in die steen aan de rivier
spraken magische tekens
en onvermoede klanken
zoals ze leven in dat land
zijn onbekende dichters
hun onbegrepen taal
en die enkel het kind vertelt dat al te vaak
veronachtzaamd nog heilzaam leeft in jou.


Jos Deckx


Naar boven

Wie je bent


Jouw fijn gelijnde lijf
van overdaad ontdaan, nog steeds,
was altijd al minder van Rubens
veel minder dan van Modigliani.

En ik kijk naar zo weelderig zo weinig,
vraag wie je bent, nog alle dagen al
veertig keer driehonderd zestig maal,
jij die met poëzie bent te verleiden.

Met jou leef ik mijn bescheiden leven
voor jou spaar ik woorden in mijn kleine
taal, beken ik aarzelend mijn verwondering.

Nochtans zijn het niet altijd de woorden
die beklijven, maar de stilte wanneer wij
onder ons beiden liefdevol weten te zwijgen.


Jos Deckx


Naar boven

Genadeloze stilte


Ik kan niet anders
dan je streelzacht bekijken.

Waarom blijf je blikdicht,
zie je het gemis niet in mijn ogen?
Wil je niet weten
wat ik als enige weet?

Eerzucht of lust zitten mijn shock niet voor.
Ik wil van je vriendschap genieten. Weten
wie je bent. Mijn geluk delen:
ik voel me al thuis!

Of is je genadeloze stilte leegte?

Bewaar toch één stukje in je hart,
dan verlies ik alles niet!

Of moet ik - één hartslag van u verwijderd -
onmachtig alles verliezen? Verwoest
zonder toekomst wegzinken in uw ziel?

Want ik vertrek niet, jij laat me achter.
Hier is geen winnaar, enkel één verliezer!

Hoe dikwijls zal ik nog éénmaal omkijken?


Paul Sannen


Naar boven



HOUDEN VAN


Met jeugdig enthousiasme charmeert

de beloftevolle lente.

Ook het dennenbos heeft wat:

rechtlijnigheid, het altijd groene samenzwaaien.

Kreupelhout dat mag blijven wonen.

Van een eik onthoud ik zijn kalme trots.

Zijn koele schaduw, het leunen tegen de rust van zijn stam.

De vogels, hun huizen en hun slapen

grootmoedig in zijn armen gesloten.

En van u, voor u

voor uw teveel aan te veel om op te noemen,

heb ik harten, had en heb ik harten over.

En handen te kort!


Paul Sannen


Naar boven

onvervuld verlangen

bij gebrek aan eindbestemming
vlieden onze gedachten
naar Ali Baba
om evenzo vertroeteld te worden
naar copieuze verwennerij
na meer dan veertig dagen vastentijd
naar whatsoever onvervuld verlangen

het is nu tijd om
heerlijk weg te dromen


Walter Luyten


Naar boven

Copyright © 2021 Mols Poëzie Atelier.be : Alle rechten voorbehouden